Actueel

Autonome kunst of gebruikskunst?

5 november 2012

Langs de oever van het Noord-Willemskanaal in Groningen staat sinds kort het Proathoes van kunstenaar Frank Havermans. Een karaktervol kunstwerk met mooie verwijzingen naar de passerende scheepsvaart.

Het kunstwerk staat als bijna autonoom object op de locatie. In principe prima, ware het niet dat het object een ontworpen is als praathuis voor omwonenden en passerende wandelaars. Het initiatief om een kunstwerk te laten bouwen kwam van de buurt zelf, om zo meer contacten te kunnen leggen.  Het kunstwerk dient dus een functionele rol als ontmoetingsplaats.

Kunst een gebruikswaarde toekennen is een positieve ontwikkeling. Het blijkt dat de waardering van kunst in de openbare ruimte verhoogd wordt als het ook (functioneel) gebruikt kan worden. Daarnaast nodigt het creatief gebruik uit. Het prikkelt meer om dit karaktervolle uitkijkpunt te beklimmen, dan een standaard (en saai) ontworpen houten uitkijktorentje.

Het Proathoes blijkt echter onbenaderbaar, zowel vanaf de Hoornsedijk als vanuit de omliggende wijk. De steile dijkhelling en moerassige omgeving maakt dat bijna niemand de moeite neemt het kunstwerk te bezoeken; enkel diegenen die langswandelen met degelijke wandelschoenen ondernemen de uitdaging. Hierdoor blijven de bankjes rondom én bovenin het kunstwerk ongebruikt. Het resultaat is autonome kunst, zonder gebruiksmogelijkheden. Van een Proathoes is het daardoor tot op heden niet gekomen.

Helaas blijkt het keer op keer een grote opgave om gastvrije kunst te ontwerpen, die ook een functioneel faciliterende toevoeging aan de openbare ruimte biedt. Een reden om de kunstcommissie die de ontwerptrajecten van dit soort kunstwerken begeleiden uit te breiden naar een multidisciplinair team, waarin verschillende vakgebieden worden vertegenwoordigd. Dus niet alleen een team met kunstenaars en kunstliefhebbers, maar ook met sociaal geografen, antropologen en bouwkundigen.

Meer informatie over dit project op de website van het Centrum Beeldende Kunst.

De smaak van Bedum

26 september 2011

In een prachtig nazomerweekend was het Groninger ommeland het toneel van het jaarlijkse wandelevenement Tocht om de Noord.  Jonge talenten van de Groningen Talent Group en ‘established ‘ talent van de plaatselijke colleges van B&W ontmoette elkaar op de zaterdag als wandelende gesprekspartner, met als doel om te praten over de regionale smaak.

Een verslag van deze ontmoeting door Mark Sekuur, lid van de Groningen Talent Group, valt hier (pdf) te lezen.

Groningse landmark plat?

10 september 2009

Begin 2008 kreeg Groningen te horen dat de Suikerfabriek van Stad, ooit de grootste suikerstad van Europa, moet sluiten. Vanwege Europese Landbouwsubsidies mag ‘de plant’ in Groningen geen suiker meer produceren. De fabriek sloot haar poorten. Nu, halverwege 2009, wordt het de Groningers langzaam maar zeker duidelijk dat de fabriek niet alleen gesloten blijft, maar dat medio 2010 alle gebouwen ontmanteld moeten zijn.

De Suikerfabriek is een van de weinige karakteristieke voorbeelden van industriële architectuur in Groningen. De fabriek kent fysiek een aantal bijzondere elementen; grote betonnen silo’s, lange schoorstenen, enkele koolovens en de markante gevel van het entrepotgebouw. Deze bepalen mede de skyline van Groningen. Als je op het terrein en in de fabriek rondloopt ervaar je de industriële geschiedenis, het arbeidersleven, het mysterieuze en betoverende van deze prachtige plek. Directeur Van Doormaal ontwikkelde aan het begin van de 20e eeuw (1917) een zeer goed geoutilleerde fabriek op zo’n 20 hectare van het totale grondgebied (120 hectare), dat behoorde tot de grootste suikerfabriek van Nederland, zelfs van Europa. De architect W.K. van Oort uit Groningen ontwierp de gebouwen, de machines werden geleverd door Röhrig & König uit Maagdenburg. […]

Lees de rest van het artikel op Archined.